δεν είμαι , έγινα

γεννήθηκα αρτιμελής αλλά μελανιασμένη

βουτηγμένη  ως το κόκκαλο στη δειλία

και

πνιγμένη ως το λαιμό μεσ΄τα ψέμματα

άργησα να ανοίξω τα μάτια μου

και μόνο έκλαιγα πάνω σ ΄ένα άσπρο μαξιλάρι

βιάστηκα  να άνοίξω το στόμα μου

και να συλλαβίσω τη λέξη ΄΄π ο ν ά ω ΄΄

ηθελα να μην  μιλώ

να βλέπω (μόνο) και να μαθαίνω

να περπατάω ξυπόλυτη και να πέφτω

να μεγαλώνω και να μου αρέσει

 

γεννήθηκα

για να είμαι

όχι

για να γίνω

 

 

 

. . νΕΡό & αλάΤΙ

βράστε τα μάτια σε κρύο Νερό

προσθέτοντας μία κουταλιά Ψ.αίμα

αφηστε τα για 10 λεπτά να βράσουν

στον Θυμό τους

κ στραγγίξτε ΤΑ , μέχρι να Ξεπλυθούν από το μπλε Φόβο

ακολουθως

αλείψτε με  Αλάτι

τις χαρακωμένες , απο φιλιά, επιφάνειες των χειλιών

για να νοστιμέψει ο Πόνος

τέλος

-αν έχετε φαντασία -

μπορείτε να τα σερβίρετε

σε κούπες γεμισμένες

με Ψιλοκομμένα αισθήματα

αγάπης \σεβασμού\τρυφερότητας\\\\\\\\\\\\\\\

________________________________

πάντα μου άρεζε να μαγειρεύω και

να μην τρώω

κ

να μην νιώθω

 

 

Home SweeT Home

Φιλοξενούμαι στον Πατέρα μου .

Εγώ και το μπάσταδρο σκυλί μου .

Κοιμάμαι σ ΄έναν καναπέ στο σαλόνι

μπαίνοντας Αριστερά , η πόρτα είναι πάντα ..

κλείστη : λόγω καθημερινής ανακαίνισης

πετάω έπιπλα , ξεσκονίζω κορνίζες  

βάφω τοίχους , ξεκολλάω αφίσες

20 τετραγωνικά μέτρα γεμάτα με

Χαρτιά\Φωτογραφίες\Καπνό\Μπουκάλια\

σπάνια ανάβω το φως

και ακόμα ,πιο σπάνια, ανοίγω τα παντζούρια

μονάχα μια στρίγγλα μουσική ακούγεται

απ ΄τα φθαρμένα ηχεία

κι  ένας  θόρυβος καθώς χτυπώ

τις γυμνες  πατούσες μου στο μάρμαρο , χορεύοντας .

Φιλοξενούμαι στον Πατέρα μου .

Γιατί εκείνος λείπει .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πο ρτραί ΤΟ ..

αυτή είμαι :

το κορίτσι μας Δεν πίνει Νερό

μα κι από παντού το κορμί της σταζει κΡΥο ιδρώτα ,

-έχει κίτρινα δόντια , κουσούρι από  το κουτόχορτο

 που μασούσε για χρόνια

-έχει μακρύα πόδια κ ξερακιανά

σαν καταρά άπό γεννησημιού της για να μην περνά απαρατήρητη

-έχει μακρύα λιπαρά μαλλιά , του μαλλιαρού κάλου ,

του εγκεφάλου της,  προέκταση

& μάτια πνιγμένα στη Στάχτη

_____________________________

το κορίτσι μας είναι

φ υ σ ι ο λ ο γ ι κ ό

όσο φυσιολογικοί είστε και σεις

που της Μοιάζετε.

 

..τέλειωσα..

                                   αντίο ,  απλά

..κάποτε Φοβόμουν

κρύβω την καρδιά μου στις τσέπες

κλειδώνω αναμνήσεις στο συρτάρι

καταπίνω γλυκά το παγωμένο ψ.αίμα της καρδιάς σου

ξεκινάω για κάπου

κι αυτή είναι η Ζωή μου .

δεν είμαι το ” μωρό σου ”

τα μωρά πεινάνε\ διψάνε

 και συ  

ούτε τις πείνες μου μπορείς να ταίσεις

κι ουτέ τις δίψες μου με σταγόνα να καταπραύνεις

ο ίδιος είσαι μωρό με΄μένα πώς θα τα βγάλεις πέρα !

έβαλα σε παρένθεση τους Άλυτους λογαριασμούς μας

μέτρησα το ”όχι” \ τα ”μην” \ τα ”δεν” \ σου

αφαίρεσα τα κλάματα κ τις ανασφάλειες μου

και τρέχω

δεν ήταν  ( Πάντα ) έτσι η ζώη μου

έτσι μου την κατάντησες

_________________________________

.. κάποτε (σε) Λυπόμουν

..την Ψώνισα ..

Σκάσε κ Ψήφισε

Σκάσε κ Κολύμπα

Σκάσε κ Χόρευε

Σκάσε κ Πλήρωνε

Σκάσε κ Τραγούδα

_________________________________________

δεν είναι κακό να σαι Ψώνιο , Αγάπη Μου ,

δεν κοστίζει κιόλας

 

 

ΑγρύΠνΙΑ..

ακοίμητη για νύχτες , είσαι .

κόβεις κ βάφεις  νύχια

ράβεις κ ξεβάφεις επιθυμίες

ακονίζεις κ πλένεις δόντια

απαλύνεις κ λερωνεις  τραύματα

σε επιφυλακή για το επόμενο Θύμα , είσαι .

μ ΄αναμμένα τα φώτα

με σβησμένο το φόβο

με καθαρό το σωμα

με θολά τα μάτια

_________________________

ακοίμητη μείνε κ βουβή

ατελείωτες είναι οι πουτάνες οι νύχτες

δε μπορεί , όμως ,

μια μέρα θα Περάσει

κ το Θύμα & ο Πόνος

.. μου κόπηκε η γλώΣΣα

 

 ” .. κι γλώσσα όταν Δεν Μιλάει  ,   Κλαίει.. ”

 

 

 

τίποτα ΠΙΑ δε με ΣΟΚάρει

τίποτα να με σώσει δε μπορεί

τίποτα δεν είναι όπως πρώτα

τίποτα πια δε με γεμίζει

τίποτα δεν έχω τελικά

τίποτα δεν άκουσα για σενα

τίποτα δεν είπες για μενα

τίποτα δε σε θυμίζει

τίποτα δεν άφησες

τίποτα πια δεν μας δένει

..εκτός από  ‘κεινό το σκοινί , ( ”έρωτα” λέει το λένε , )

που σέρνω απ΄το λαιμό μου

και συ κράτας σφιχτά στα χέρια

 

..πέφτω απ΄τα σύννεφα

..έπεσε σύννεφο η υπόσχεση

τον τελευταίο καιρό

για

συννενόηση\διάλογο\επικοινωνία,

είμαι κι ευκολόΠιστη ρε γ…μώτι μου

και χάρηκα ,  αλήθεια σου λέω , χάρηκα

κι ούτε που μού πέρασε απ΄το μυαλό

ότι οι υποσχέσεις κρύβουν

κίνδυνο\ήττες\αναμονή

Φόβο 

ύποσχομαι ότι θα μου το πληρώσεις

γιατί κι εγώ

Φοβάμαι.

 

 

 

Σ\Κ

Πέρασε και το Σ\Κ

& πάλι δεν είχα τί να κάνω

-μόνο κακές συνήθειες έχω-

έκανα το σταυρό μου

& σ’ ευχαρίστησα  

που μου λυσες τα μάτια – τα κόκκινα-

κ

μου ΄δεσες τα μάγια .

Αν..οίκειο

 .. τη γύμνια μου έντυσα με τη γιορτινή  σου φορεσιά

                                              κι έκλαψα

 ..ξάπλωσα και με ΛΥΠΗθηκα

.. που πίστεψα ότι θα ζούσαμε

                                       .. ντυμένοι 

                                      &  κρυμμένοι

                                     ο Ένας στο Πετσί του Άλλου

πύρινη ομπρέλα..

3 μέρες και δεν έκλαψα σταγόνα

Στεγνή .

δε χρειάζομαι ομπρέλες , εγώ,

κλάμα χρειάζομαι , κλάμα,

μία τελευταία σταγόνα , αυτή που ξεχειλίζει & πνίγει

κόκκινη ν α΄ναι κι οργισμένη  

με ιδιότητα την Ολική Διαγραφή της Μνήμης

δεν χρειάζομαι κλάμα , εγώ ,

χώμα χρειάζομαι , Χ ώμ α

ελαφρύ να με σκεπάσει

94.8

τίποτε πιο φονικό

από το ψύχος της καρδιάς σου

9 στιγμές..

1)πρώτη φορά μετά από 2,5 χρόνια ήρθες

να με ”πάρεις” από το σπίτι μου (πάντα με άφηνες ..)

2)δεν προφταίνουμε να προχωρήσουμε 2 σταυροδρόμια και σταματάς κ χαμογελάς (μισώ αυτό το χαμόγελο που δεν καταλαβαίνω)

3)μπορείς να με γυρίσεις σπίτι τώρα , σου λεώ , κ πάλι χαμογελάς

4)τα λόγια τυπικά  εώς και μηδαμινά , φθάσαμε  ,

ανοίγω την πόρτα , σφαλίζεις το αυτοκίνητο

5)δεν επικοινωνούμε , μου λές ,

6)νιώθω αμηχανία ,μου λές, και μου ξεστομίζεις 1 ανέκδοτο

7)έπρεπε να σε είχα αφήσει  σπίτι , μου λές,

8)είχε κόσμο , εσύ  ανήσυχος  κι εγώ  εκνευρισμένη λίγο

9)που για ακόμα μια φορά στάθηκα ανίκανη να σου δείξω πως είσαι η απόδραση μου

πέρασε.. η Κική Δημουλά από Θεσσαλονίκη..

ΠΕΡΑΣΑ

Περπατώ και νυχτώνει. Αποφασίζω και νυχτώνει. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή. Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα. Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται, πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε. Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή, εντάθηκα πίσω απ’ αυτό το συρματόπλεγμα το υδάτινο υπομονετικά και απαρατήρητα, όπως ο πόνος των δέντρων όταν το ύστατο φύλλο τούς φεύγει κι όπως ο φόβος των γενναίων. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν σε αθέατα αίτια χαράς. Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες. Τα τεντωμένα τόξα τους βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα. Είδα πολλά και ωραία όνειρα και είδα να ξεχνιέμαι. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα, τα δικά μου και των άλλων, κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους να περάσει ο πλατύς χρόνος. Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα. Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα. Έλαβα κάρτες σύντομες: εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα και κάτι χαιρετίσματα από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει. Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους, στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες. Και πολύ στις αλυσίδες. Έμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα. Πήγα κι από δω, πήγα κι από κεί… Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος. Έχασα κι από δω, έχασα κι από κει. Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα κι απ’ την απροσεξία μου. Πήγα και στη θάλασσα. Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα. Φοβήθηκα τη μοναξιά και φαντάστηκα ανθρώπους. Τους είδα να πέφτουν απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης, που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης. Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες ορθόδοξης ερημίας. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

 

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα. Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα. Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια, σκοτεινή, με ακόνισε. Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει, κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό στα ξεροπόταμα και παρασύρθηκα.

Όχι, δεν είμαι λυπημένη. Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

______________________________________

underground Εντευκτήριο

Ο έρωτας στα χρόνια της τηλεόρασης .

 πατήστε  το ” on ”

λίγο ζάπινγκ \πολλές επαναλήψεις \τελεμάρκετιγκ συναισθημάτων\

εφήμερες επιτυχίες\αυτοτελή επεισόδια\ διάλειμμα για διαφημίσεις\

σίριαλ\δημοσκοπήσεις\ε ι δ ή σε ι ς \τηλεπαιχνίδια\

πρωινάδικα\ακατάλληλα για (ε)ανηλίκους

LifeStyle

Reality

____________________________________________

η τηλεόραση προτείνει:

 Ο έρωτας βλάπτει σοβαρά την Υγεία

πατήστε το ”off”

..thanks to ..

..μερικές κουβέντες στο προηγούμενο μου post

                            είναι ” δ α ν ε ι κ έ ς ”

______________________________________________

ευγενική χορηγία

του: telson

&

του οδυσσέα ιωάννου

ήσουν Μεθυσμένος ..

ξεκινάω με κάτι που με θλίβει περισσότερο :

πονάω κ μου λείπεις.

αδυνατώ να ξεχάσω όμως τα λόγια και τις προσβολές το βράδυ της Δευτέρας .

Ήσουν μεθυσμένος , μα ειλικρινής .Όπως τα ένιωσες – τα είπες .

Δε θυμάσαι το ξέρω.Θυμάμαι όμως εγώ μέχρι και την τελευταία τελεία .Ήταν αυτή που με πόνεσε περισσότερο .Δε με πειράζει που δεν θυμάσαι , μακάρι να γυρνούσα το χρόνο πίσω σ ΄εκείνο το β΄ράδυ και να ΄περνα θέση στη ”μάχη ” που τότε φοβήθηκα.

Το μόνο που με πειράζει είναι ότι αυτή τη φορά ήθελα να είναι διαφορετκά .Να μη φύγει Κανείς .Να μείνουμε Να αθεθούμε.Ν α μη φοβηθούμε.

Δεν έχεις τέτοια διάθεση.

Εγώ θέλω να κοιμόμαστε μαζί

Και συ θέλεις να ξυπνάμε χώρια

Ξέρω τι συμβαίνει .Πάντα ήξερα .Θα ήθελα να σε συναντήσω και να σου τα πω

απλά , άφοβα

Και να ξέρω ότι μ΄ακούς .Ότι θα τα σκεφτείς .

θα με σκεφτείς .

Μέναμε μόνο κ πάντα στα λόγια γιατί απλά δε χρειαζόταν τίποτε άλλο ν΄αποδείξουμε .

..αγαπιόμαστε..

ο ένας αγάπησε στον άλλο την ανάγκη του για Πέταγμα.

Ήθελα να κάνεις τα χέρια μου φτερά κι όχι μαντήλια

που θα σκουπίζουν δάκρυα

Έλα , μ ό ν ο , όταν είναι Να Μείνεις.

__________

τελεία.