chain in a hearTBeat

σου εστησε παγιδα .

παρα_Πατουσες κι ηταν ξημερωματα

κι η προσπαθεια σου να βρεις το στενο της Μητροπολεως

που βγαζει στο ”Ταξιδι” , ακαρπη

το στομαχι σου γεματο σαπιο περιπτερου αλκοολ

το κεφαλι σου εκαιγε , ολημερις αλωνιζες κατω απο τον καυτο

Ηλιο

που ποτε δεν ηταν φιλος σου , αλλα το ξεχασες μαλλον κι αυτο

τα θολα σου ματια , μισοκλειστα , δυσκολευαν καθε σου κινηση.

σου την ειχε φυλαγμενη

ετσι ευαλωτη που σε βρηκε

ετοιμη να υποκυψεις

στον τυπο που ειδες να μπαινει στο ”Berlin ”

και να του μοιαζει _Ταραχτηκες

στη φωνη που ηχουσε σ’όλο το αγνωρο ασφαλτοδαρμενο στενο

καλωντας το ονομα σου , μεχρι που τρυπωσε στ’αυτια σου

και σε Αποτελειωσε

στην Σκεψη την Πουτανα που δε λεει να ξεκοΛΛησει απο ”Εκεινον”

και τις ”στιγμες ” σας

που ειναι τωρα ?

που ηταν παντα ?

ή ελειπε παντα ?

καθε σας ξεχωρη στιγμη , εφερνε και μια αΛΛη στιγμη

κι αλλη

κι αλλη

μεχρι που εχασες το μετρημα δεν ειχες ( δεν εχεις ) αΛλα δαχτυλα

για να μην πω και το μυαλο σου .

δε θυμασαι καλα καλα ποια ηταν η τελευταια σας συναντηση

που να διατηρησεις στη μνημη σου την Πρωτη

- μηπως θυμασαι ο,τι θελεις Εσυ τελικα ?

κι αυτο το βαφτίζεις

σχεση ?

δεσμο?

δεσιμο?

δοσιμο ?

ολα κι ολα

-σχεση υπηρχε και μαλιστα διπλωματικη απο μερους σου

-δεσμος υπηρχε και μαλιστα τοσο δυνατος που τους κρικους μαζι με την αλυσιδα στα ποδια σου , ακομα τα Σερνεις

-οτι εισαι για δεσιμο το ξερεις ( και πολυ καλα κανεις , σου πανε και τα ασπρα ρε παιδακι μου )

- η δοσοληψια ομως μας Τ ε λ ε ι ω σ ε

δε χρωσταει κανενας σε κανεναν

τιποτα πια

αφου σου πηρε ( ή την χαρισες , θυμησου εχει σημασια)

και την καρδια σου

τον φανταζεσαι αυτη να παιχνιδιζει

στα μακρυα του δαχτυλα

στον ελευθερο του χρονο

μεχρι να βαρεθει συντομα

και να την πεταξει στη συΛΛογη με τις

αιματινες σακατεμενες καρδιες.

και

στο ‘χα πει οτι ειναι επικινδυνο

να φερεσαι

σαν ανθρωπος .

 

Wanna live wanna be
Where’s the spirits are free
In a heartbeat
kooP – teRRy caLLier

 

 

 

robotiK polaRoiD

αν η υπομονη εχει χρωμα κοΚΚινο

εγω την εχω ξεθωριασει

μισος ανθρωπος κ μισος πορτραιτο

ξεθαψα απο τη μασχαλη μου λεξεις κ φιλιά

και γεμισε σκονη ο τοπος

καποτε ημουν ,

τωρα περιφερομαι χωρις να (με) γνωριζεις

κι ολο λευκαινω

κι ολο περιφερομαι

εθαψα κατω απο τη μασχαλη μου το φως

και μαζι του

εθαψα και σενα

”δυο στοιχειά μαζι

πιασμενα χερι – χερι

που χαθήκαν ..”

 

nik bitnik

…123 το παιχνιδι , 

κατοπιν προσκλησης της Ymelis

σε μπλογκοπαιχνιδο

να , το βιβλιο που εδω και πολυ πολυ καιρο

ειναι ο πιο κοντινος μου συντροφος

το βραδυ , το μεσημερι , το πρωι..

οι κανονες :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

” Η πανσεληνος της εαρινης ισημεριας γεμιζε κατα ενα τριακοστο

του κυκλου καθε νυχτα του μηνα .

Η νυχτα της ηταν η νυχτα που θα θυσιαζαν τη Συλβια.

Δεν εχει και τοσο σημασια αν η Μολυ το εσκασε τρεχοντας και ειδοποιησε γαβγιζοντας τον Παμπλιτο , ουτε η λεπτομερης περιγραφη της απαγωγης της Συλβια αποτο θεολογο (απομεσημερο-μελετη-αδεια ταξη-μαντηλι-χλωροφορμιο-ναρκωση-ωυχτωσε-χαλί-τυλιγμα-ωμος καθηγητη-προαυλιο-Βαν-βουνο-καλυβα-δεμενη πισθαγκωνα-φιμωμενη-περιμενει να γεμισει το φεγγαρι), ουτε η ανυπομονησια του Κομητα να φτασει η νυχτα που θα τη φαει , ουτε και το κακο προαισθημα της μητερας

στο κρεββατι της τρελας . ”

οι παρακατω 5 ειναι οι δικοι μου προσκεκλημενοι

παπαρουνα , k* , the revisionists death , me:moir  , fuzzy~ burlesque .

velveT scRatCH

λιγο πριν

τη μεγαλη μερα

την τελευταια μερα

την καλυτερη μερα

ψεκαζω αΜΜωνια στα ρουχα

και

ρουφαω την πατημενη ασπρη σκονη

απο ολες τις γωνιες του σπιτιου

μη φοβασαι αν δε με πιστευεις

κι αν θες να με εκνευρισεις

αγορασε μου λουλουδια στα προεορτια

των γενεθλειων μου

εχω συλλεξει απειρα ξεροπεταλα σε

μια χιλιοτσαλακωμενη απο το

ανοιξε κλεισε φαε φτυσε

μπεζ επωνυμη σαΚΚουλα

τα σιχαινομαι τα λουλουδια για δωρο

και τους καλεσμενους σιχαινομαι

αλλα δεν τους το χω πει

ακομα

τους αφηνω να λιγοθυμανε απο την οσμη της αμμωνιας

και την πατημενη ασπρη σκονη

παντου μεσα στο γιορτινο δωματιο

μη φοβασαι αν δεν με πιστευεις

θα εχω στα τερματα τον ηχο της μουσικης μου

μια κραυγης κορακιου ετοιμοθανατου κ πληγωμενου

για να μη τους ακουω

κι ουτε τα λουλουδια τους θα μυριζω

για να ειμαι καλα

για να γινω καλυτερα

λιγο πριν

τη μεγαλη μερα

τη τελαυταια μερα

την καλυτερη μερα

θα εχω βουτηξει  στη λεκανη με το χλωριο

τη κιτρινωπη γλωσσα μου

κι οσους με φιλανε ευχομενοι ξανα κ ξανα

θα τους σαλιωνω σταυρωτα κι ευλαβικα

στις φρεσκες ρητιδες τους.

μη φοβασαι αν δε με πιστευεις .

λιγο πριν τη μεγαλη μερα

θα κουρεψω τα μαλλια μου

εκτος απο τις ασπρες τριχες μου

για να μπορω να τις αριθμω κ να τις ονοματιζω

απο και περα

λιγο πριν την τελευταια μερα

δε θα σου ζητησω κανενα εμετικο συγνωμη

γι’αυτα που νομιζεις

αλλα γι’αυτα που δεν  .-

την καλυτερη μερα

για να ειμαι καλα

για να γινω καλυτερα

δε θα με βρεις να περιμενω

πισω απο μια καταλευκη τουρτα

για την ακριβεια

δεν θα με βρεις καθολου.

the cUre & the caUse

recuRRing                                                                (BoNObo)

colors ,  

sorrows ,

causes ,

pauses .-

καποιος πρεπει να φταιει.

κι αν δε φταις εσυ ,

γινομαι εΓω ο φταιχτης ,

δεν μου ταιριαζουν αΛΛωστε οι διΣΤαγμοι .

τις εχω αναγκη αυτες τις ωρες , που τωρα μου λειπουν

να βαζω κατω & να ποδοπαταω μεχρι να σκουριασουν

ακομα και τα νυχια μου απο τα δαχτυλα των ποδιων μου

μεσα στις φαγωμενες μποτες ,

χορτασμενες αφορμες , λαχανιασμενες υποσχεσεις ,

παραμερισμενες αιτιες κ ψυχοπονιαρικους πολυχρωμους

αμετρητους λογους .στοιχεια κι αποδειξεις .

πως αποδεικνυεις ”κατι” που δεν ειναι υλικο?

δεν το αποδεικνυεις .

πως να εξηγησεις μια σκροφα ζωη που καταντησε ΣυνηθεΙΑ ?

σε μισω για οσα δεν μπορεσα   , δεν  ειπες

& τελικα   δεν ειμαστε

κι οσο το σκεφτομαι και το κουραζω

καταληγω να ειμαι το πιο καθηκι απ΄τα καθηκια

σε αφηνω ,

οχι , για να σου λειψω    ( αν σου ελειπα ποτε ..)

μα για ερμηνευσω

αυτη τη φορα την αιτια

 της κενης κι αδιαφορης στασης σου

αντι

να την αφανισω .

σου σφυριζω μια θολη καλημερα

ντυνομαι με μια μαυρη μπλουζα που πανω της καλπαζει

ενα ασπρομαυρο αλογο

γυριζω το διακοπτη στο κοΚΚΙνο με κλειστα τα ματια

και συνεχιζω

να πιστευω στην Αιτια

οχι ομως

και στην

θεραπεια της .

            

waX tAilor

What’s going to be our future?

do YOU believe in

…

your ghost 

my ghost

let them shOot me down

εδω και δυο μηνες

ανοιγω τη διπλοκλειδωμενη πορτα του δωματιου μου

& βρισκω ,

στη θεση του κρεΒβατιου μου

γονατισμενα

φαντασματα που μου μοιαζουνε

και

πριν  ρωτησω με αφελεια

μου απαντανε με οικτο

κατω απο ρουχα λευκα και  χνωτα παγωμενα

να παψω να στοιχειωνω.

μη γελιεσαι  ,

εχουν κι οι Ζωντανοι τα φαντασμα τους

που μολις τ’αντικρισουν τους πιανει

ναυτια και ιλιΓΓος

οχι ομως εμενα

οχι πια .

ειμαι κουρασμενη

ακομα και γι’αυτο .

δεν πιστευω στα φαντασματα

αυτα

πιστευουν σε ‘μενα

stopMotion

enJoy ..

__________________________

κι αν εχω γινει

αμιλητη

κι

αθορυβη

η μουσικη κι οι εικονες

παιζουν

στο κεφαλι μου

χωρις σταματημο

αστραΛΟΝ – στεΡεο νοΒα

 Το Αστραλον

 ήταν ένα παλιό κομμάτι που είχα ηχογραφήσει με τη Νατάσσα Καρβούνη στην ταράτσα του σπιτιού της το 1987. Πήρα την κασέτα, πήγα στον ‘Coti” και του λέω

 ”έτσι θ’ανοίξει ο δίσκος”. Περάσαμε τον ήχο της κασέτας από την κονσόλα, βάλαμε λίγο χώρο και είπα τα λόγια από πάνω:

“Μπορείς  να  δεις  καθαρά  τώρα. ..   “

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία των Στέρεο Νόβα. Με μια διάθεση να δούμε καθαρά κάποια πράγματα με τα αθώα μάτια που μπορεί να έχουν οι νέοι.

Αθωότητα, οργή, όνειρα, επιπολαιότητα,

όλα αυτά που φτιάχνουν το σώμα και τη συνείδηση..

_____________________________

περιοδικο Διφωνο – Αυγουστος ΄99 

Κωνσταντινος Βητα

craZy engLiSh suMMer

το μονο  καλοκαιρι που αγαπω

ειναι αυτο

μεσα στο χειμωνα

 

στοπ whining

τα τα τα ρα τα τα τα ρα τα τα τα τα ρα  τα τα ρα

η φωνη μου τρεμοπαιζει

οσο κλαψουριζω

κι ουτε να σφυριξω δεν μπορω

το αγαπημενο μου τραγουδι.

αφιερωμενο ….

Περπατώ, περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος δεν είναι εδώ.

Λύκε, λύκε είσαι εδώ?

Λύκε?

Μ’ έσειρες έξω απ’ το σπίτι στα τέσσερά μου χρόνια.

Ξεροστάλιαζα στα χαλάσματα. Στην άκρη της πόλης, εκεί στην άκρη του αγνώστου. Για ένα σου μόνο βλέμμα.

 Μ’ έβρισκες τότε πολύ μικρή. Η νίκη σου πάνω μου δεν θα ‘χε αξία. Και ύπουλα περίμενες την εφηβεία, να τρυπώσεις στο σώμα μου. Να μου κρυφτείς εκεί και να νιώθω από μέσα την καυτή, βρωμερή σου ανάσα. Η πείνα σου κατοίκησε τα μάτια μου. Το ουρλιαχτό σου στοίχειωσε το τραγούδι μου.

Η ψυχή μου αγρίεψε.

Κι αφού καταβρόχθισες τα χρόνια μου κι όλα τα ευγενικά μου δώρα, άρχισες να κυνηγάς σώματα ξένα. Έγινα σκιά σου.

Όμως τέρας,

 σπάνια έβγαινες πια στο φως. Και για να γλυτώσεις από μένα, τρύπωνες όλο και πιο πολύ στο πιο βαθύ σκοτάδι.

Δεν λέω, υπήρξαν και καλές στιγμές.

Κάποιες φορές πλημμύριζε ο ουρανός σου άστρα. Για λίγο, για όσο κρατάει ένα βλέμμα. Κι έπειτα κάθαρμα, μ’ έσερνες όλο και πιο βαθιά στο σκοτεινό σου δάσος. Σ’ ένα κυνήγι, ανελέητο. Χειρότερα κι από αγρίμια μπλεχτήκαμε σε πάλη ως εσχάτων, ξεσκίσαμε την ψυχή μας, πασαληφτήκαμε αίμα. Μ’ έμαθες να ζητάω για να σε δω να δίνεις, όχι σε μένα, αλλού.

Ώσπου γέρασα μαλάκα.

 Και τώρα, έτσι κι αλλιώς, δεν είμαι πια για σένα.

Κι εσύ,

που όλα όσα θέλησα να πω μέσα μας, δεν είσαι πια για μένα.

 Λύκε μου, πήγαινέ με πίσω, να βάλουμε το παραμύθι απ’ την αρχή. Βάλε μου δράκους, βάλε μου μάγισσες, δεν θα κωλώσω. Μονάχα εκεί, στην άκρη άκρη, βάλε ένα σπίτι μ’ ένα φωτάκι τόσο δα. Να, ένα τόσο δα μικρό φωτάκι. Για να ‘χω την ψευδαίσθηση, πως ίσως κάποιος εκεί, κρατάει αναμένη μια φωτιά, γιατί με περιμένει.

Σ’ αφήνω λύκε.

Κι εσύ που τ’ όνομά σου στ’ αρχαία χρόνια ήτανε φως, μείνε και ψόφα στο σκοτάδι. Πάω να βρω τους φίλους μου.

Θα πω τ’ ανομολόγητα

 και

θα σε καταδώσω  .-