Einsturzende Neubauten

 

 

..It’s not that red
..It’s not that gold
..It is that black

I wish this would be your colour
Your colour, I wish..

imam baildi

 

..

και το καταλαβα πως ημουνα για σε

ο pasatempos σου

για να περνα η ωρα

 ..

miSS noBODY

 δεν ξερω αν σου συστηθηκα ,

ειμαι ο Κανενας .

καηκα και χαθηκα μαζι .παιδι σαλταρισμενο κι απροστατευτο

απο τα δυο χερια εκοψα το ενα δαγκωνοντας το ενα παγωμενο βραδυ

με τα γονατα καθομαι παντα λυγισμενα εκει που με αφησες

κ τα ματια λουσμενα με σκονη κ σταχτη .αναπηρη ανημπορη κι αναρχικη

 ειμαι ο Κανενας .

ουτε θαυματα κανω ουτε προβληματα λυνω

live love smoke

τα τρια αυτα απλα πραγματα μοναχα αναγνωριζω

μου λειπει το αιμα μα εχω καπνο

καπνο μεσα καπνο γυρω

αγαπη δεν βρηκα οσο κι αν εψαξα

μαλλον δεν μ ‘ εψαχνε αυτη.κ βολευτηκα με την παγερη απραξια μου .

ειμαι ο Κανενας.

και δεν φοβαμαι τα πυρακτωμενα σου δαχτυλα που μου σφιγγουν το λαιμο

ουτε κρυο ουτε ζεστη . εγω απο το δωματιο δε βγαινω κι ας μπαζει απο παντου

να παω που .ουτε εδω ουτε εκει . να κανω τι .μ’αρεσει .δε μ’άρεσει .

ειμαι ο Κανενας .

και συ που ερχεσαι κ μου χτυπας την πορτα , δεν ξερω πως με βρηκες

να ξερεις ποτε δε θα σου ανοιξω ως τωρα μαντατα ασχημα μου ειχες .

δεν θελω άλλα μηνυματα αλλα γραμματα αλλα βιβλια αλλα τραγουδια

δεν εμαθα ποτε σωστα να τα ερμηνευω .

ειμαι ο Κανενας .

τις ωρες που θελω να τρεξω τις ωρες που πειναω τις ωρες που νυσταζω

τις ωρες που θυμαμαι ενω δεν θελω τις ωρες που ποναω

κι ολες τις ωρες που ειμαι μαζι σου .αυτες ειμαι ακομα χειροτερη.

ειμαι ο Κανενας .

οταν δεν εχω τιποτα να πω κ φτυνω στο χαρτι μαυρη μελανι

οταν πεταω στο φλυτζανι ενα χαπι της τρελλας κ περιμενω να βρασει κ να το καταπιω

οταν σκορπαω τη θλιψη μου στα λιγα τετραγωνικα του δωματιου

και τωρα που χειμωνιαζει και σου θυμωσα ειναι που μαζεψα

μεσα μου πολυ θυμο κ περιμενει μια μπορα να ξεσπασει

δεν ξρω αν σου συστηθηκα

ειμαι η ιδια καθε πρωι και καθε βραδυ

ενας ασθενης που πηδαει απο κρεββατι σε κρεββατι

εχοντας ολες τις θεραπειες για αντιπαλους

νοσηλευομαι με την συγκαταθεση μου

σε μια κλινικη που ειναι γεματη

με καλωδια , συρματα , σωληνες , διακοπτες ,

και μια σκια ανθρωπου που παριστανει το γιατρο που θα μου σωσει το τομαρι

σου συστηνομαι για να θυμασαι

οτι καποτε υπηρχα κι ημουν

κι εγω

οπως κι εσυ

ανθρωπος ευαλωτος στον ανθρωπο που ειχα αγαπησει .

no eyes no legs no ears just hands

εχεις ματια , ποδια , αυτια

εχεις και χερια .κυριως χερια

ολα τα εχεις αλλά κανεναν για ν ‘ αγγιζεις

δαχτυλα γεματα μνημες κ χαρτογραφημενες διασταυρωσεις χαδιων

ολα τα εχεις αλλα κανεναν για να σε αγγιζει

καθεσαι μονη στο ετοιμοΡΡοπο χαρτινο σαλονακι σου

το σαλονι με τις φωτογραφιες κ τα αθικτα επιπλα

το σαλονι που μυριζει φθινοπωρο , χειμωνα κι ανοιξη

κ το καλοκαιρι μυριζει ψοφιμι

κι η πορτα που θα σε βγαλει απο το αδιεξοδο

η πορτα στα 2 μετρα

η πορτα

που δεν εχεις χερια για ν’ανοιξεις

guESs who noRMaL iS ..

 

 NO ONE .-

ουτε καν εγω .ουτε καν εσυ .

εγω

βγαζω απ’το συρταρι μου μπουμπουκια τριανταφυλλα

που στην τσεπη μου γινονται ξυραφια

κ μ’αυτα γλειφω τη γλωσσα μου

πριν

σκεφτω να σου πω οτι σε αγαπαω

 

και συ τυλιγεσαι με βρεγμενες μεσ’τη φορμολη γαζες πριν ξαπλωσεις

κι ευχεσαι να μην ξυπνησεις διπλα μου

και με περισσοτερα τραυματα .

ουτε εσυ , ουτε εγω εχουμε τη διψα να ζουμε σαν φυσιολογικοι 

μας αρκει που ειμαστε

γνησιοι.-

i ‘m a raiNBow tOO

θα πεθανω μια μερα

κ μονο εσυ θα το ξερεις

θα βρισκεις στη χτενα τουφες απ’τα μαλλια μου

στα σκαλοπατια ιχνη απ’τα φθαρμενα αθλητικα μου

στη σαπια ντουλαπα κρεμασμενα να μυριζουν ναφθαλινη τα ρουχα μου

μουχλα κ ναφθαλινη .γεματα ναφθαλινη τα ονειρα μου .

θα πεθανω μια μερα

και συ θα το ξερεις

κατω απ’τη σπασμενη γλαστρα θα ‘χω τα κλειδια μου

στο νεροχυτη ξεπλυμενα πιατα κ κατσαρολες , στοιβαγμενα

πηρουνια κ μαχαιρια .γεματα μαχαιρια τα ονειρα μου .

στο χαλακι του διαδρομου ατσαλα πεταμενες οι πατουσες μου

στους κιτρινους τοιχους ροζιασμενες παλαμες και νυχια

γεματα νυχια τα ονειρα μου .

μεσ’το ψυγειο σαν κονσερβα ο ερωτας μου .

φρεσκος μα παγερα αδιαφορος .αδιαφορα και τα ονειρα μου .

 μετα την ατελειωτη βροχη που εσκαγε στο τσιμεντο

αποφασισα να ντυθω με χρωματα σα του ουρανιου τοξου

μετρησα ενα ενα τα βηματα απο το σπιτι στο παγκακι

κι απο το παγκακι μεχρι να ερθεις

μα ηξερες πως θα πεθαινα εκεινη την ημερα

γι αυτο δεν φανηκες καθολου ,

κι απο τοτε πουθενα .