couples

Δύο είναι καλύτερα από έναν

Η φωτογραφία έχει συχνά ερωτοτροπήσει με την απεικόνιση του ζευγαριού. Το ζευγάρι, ως υποσύστημα της οικογένειας έχει τη δική του ζωή και δυναμική, με κύριο ίσως στοιχείο αυτό της στενής σχέσης, της ιδιαίτερης οικειότητας. Τα ζευγάρια, είτε εφήμερα, είτε σε βάθος χρόνου, έχουν στην ουσία να αναμετρηθούν με το άγχος του «μαζί», την λαχτάρα αλλά και το φόβο της σαρκικής και συναισθηματικής επαφής, την πρόκληση της επαναδιαπραγμάτευσης ορίων και συνόρων. Το ζευγάρι αποτελεί ίσως ένα χώρο που δύο (τουλάχιστον) άνθρωποι καλούνται να εξερευνήσουν και να χαρτογραφήσουν, χαράζοντας περιοχές κοινών επιθυμιών και σύνορα ξεχωριστής ατομικότητας.

Η σύγχρονη φωτογραφία έχει προ πολλού ξεπεράσει, σε επίπεδο αναπαράστασης τουλάχιστον, το στερεότυπο της ευτυχισμένης, απροβλημάτιστης οικογένειας, του ανέμελου στιγμιότυπου του οικογενειακού άλμπουμ. Έχει τολμήσει να διεισδύσει στο πεδίο των οικογενειακών συγκρούσεων, στα «άδυτα» του προσωπικού χώρου, καθιστώντας το ιδιωτικό δημόσιο. Το ζευγάρι χάνει την ιδιωτικότητά του και παρουσιάζεται στο βλέμμα του θεατή αποκαλύπτοντας πτυχές της ζωής του, μέσα από μια φωτογραφική καταγραφή αυτής ακριβώς της αμφιθυμικής στάσης των συντρόφων απέναντι στην πρόκληση της οικειότητας. Στη φωτογραφική διαδρομή του ο φακός έχει ακολουθήσει τις σύγχρονες κοινωνικές εξελίξεις, προβάλλοντας μη συμβατικές μορφές σχέσεων ή ανατρέποντας συμβατικές κοινωνικές αναπαραστάσεις για τη ζωή του ζευγαριού.

Σε αυτή την έκθεση, οι φωτογράφοι της ομάδας Stereosis fwd επιχειρούν να δώσουν το δικό τους στίγμα και τη δική τους ματιά πάνω στη ζωή των ζευγαριών ακολουθώντας ίσως διαφορετικές προσεγγίσεις, εστιάζοντας σε διαφορετικές εκφάνσεις της δυναμικής του ζευγαριού, με κοινό πάντως γνώμονα την πίστη στη δύναμη του φωτογραφικού μέσου να μεταμορφώνει αυτό που αγγίζει.

_________________________

staY to praY

μαμα ,

μην ξεχνας να κανεις το σταυρο σου

πριν το φαγητο και μετα

πριν το νεροβραστο ρυζι ξινισει στο στομαχι σου

και μην μου δινεις σημασια που σε βλεπω και γελαω

και δεν πιστευω και δεν σε πιστευω

βαλε με το δεξι χερι τα καμμενα μαλλια πισω απ’το αυτι

και με το ιδιο χερι κανε τον ταλαιπωρημενο σταυρο σου

βαψε και τα χειλη σου με το ματωμενο κοκκινο

και μετα σφιξε μεσα στα δοντια τις προσευχες σου

μοιαζουμε

μαμα ,

και

φοβαμαι .

συλλεγεις ευλαβικα τα αποκομματα απ΄τα ημερολογια

κι αποστηθιζεις υμνους

οπως εγω συλλεγω σπιρτοκουτα με προστυχες φιγουρες ,

παρακολουθεις τα ντεμοντε σηριαλ στις 7 μμ και πρωταγωνιστεις η ιδια

οπως εγω σκαναρω  φιλμ με την τσαλακωμενη μουρη μου .

εχω σφραγισει ολα τα παραθυρα κ τις μπαλκονοπορτες στο σπιτι

για να μην βγεις κ σαλταρεις

εχεις κρυψει ολα τα ψαλιδια και τα μαχαιρια στο σπιτι

για να μην σαλταρω και κοπω .

μερες γινεται αυτο μαμα

μηνες μαμα

χρονια.

χρονια περασανε απο το ακουσμα της τσιριδας σου

κι απο τοτε αυτος ο ηχος με κοιμιζει .

ευτυχως οταν ξυπναω

σε βρισκω στη θεση που σε αφησα,

υπνωτισμενη και βουρκωμενη.

Ξερεις απο τωρα ποτε θα πεθανεις .

ξερω απο τωρα το γιατι .

..

αλλα

και παλι

φοβαμαι .

miRANta

αν ήσουν κορίτσι θα σε παντρευόμουν
θα είχα σωθεί από τα βάσανα αυτού του κόσμου
θα χάζευα ώρες τη ντεκαπάζ στα μαλλιά
τις αλλαγές από μαύρα σε χρυσά ξανθιά
μα σ’ αυτό το σαλόνι που ο καναπές έχει βουλιάξει
βρήκα μια φωτογραφία, εσύ κι εγώ σχεδόν δεκάξι
και σε όλα αυτά που έμειναν πίσω τα λίγα στοιχεία
ανακάλυψα πάλι τη βαθιά μας φιλία

τώρα πια κανείς δε βιάζεται για σένα
ήσουν δεν ήσουν εικοσιένα
σου γράφω ένα γράμμα, τόσα έχω σκίσει
κάθε απόγευμα που κοιτάζω τη δύση
αυτός ο ήλιος με χτυπάει σαν μπάλα
συνέβησαν τόσα, ήρθαν κι άλλα
ταξίδεψα, έφυγα, πήρα ένα αμάξι
κάπου βολεύτηκα μα δεν ένιωθα εντάξει
σαν να τρελαίνονται μύγες όλα γυρνάνε
σταματάω εκεί ακριβώς που οι άλλοι περπατάνε
στέλνοντας στην καρδιά μου την παγκόσμια ακινησία
κι αμέσως ανοίγουν οι σελίδες της ιστορίας

να αγαπάς τους ανθρώπους, μη φοβάσαι κανένα
αν μ’ ακούς φίλε τώρα περπάτησε με μένα
δες τα χέρια μου έχουν ματώσει
με είχες φιλήσει, σε είχα πληγώσει
μα αγαπώ τη ζωή, η ζωή είναι αγάπη
μου λείπεις πολύ αλλά είμαι εντάξει

 

____________________

let mE introDUCe myseLF

αν δε σου αρεσω μ’αυτο το χρωμα μαλλιων

δε θελω να το ξερω  , ουτε αν σου αρεσω να μου πεις.

 να με μαθεις θελω .τωρα.

τωρα που κι εγω η ιδια στις μυτες με γνωριζω κ λιγο στα φαγωμενα νυχια

& αν μοιαζω σε οτι προηγουμενο μου ηξερες

να το ξεχασεις να με ξεχασεις .αυτο ειμαι τωρα.

τωρα πιο ακατεργαστη αρα κι αφελης.

πατωσα μεσα στη ανασφαλεια , χασμουρηθηκα πολλα ταξιδια,

φτερνιστηκα απειρα φιλια , χτενισα οχι , ψαλλιδισα ναι .και εν τελει ξεβαψα.

οχι οτι ημουν καποιο χρωμα πριν

ουτε και τωρα ειμαι

δεν θα ειμαι ποτε χρωμα

δεν θα ειμαι ποτε εποχη

δεν θα ειμαι ποτε θαλασσα

δεν θα ειμαι ποτε ουρανος

το χρωμα σου , η εποχη σου , η θαλασσα σου ή ο ουρανος ΣΟΥ δεν θα ειμαι .

αυτο το ξερω γιατι προλαβες και μου το  ειπες. δυο φορες .

μια στο στομα και μια στο αυτι .

μεχρι να με μαθεις λοιπον

Δεν μπορεις ν’ αλλαξεις γνωμη .

μπορεις μονο

να με κοιτας

να αλλαζω.

α λ λ α ΖΩ.