Το κρεββάτι & ο σκύλος

le solitaire

Posted in Προσωπικά by tatikami on Αύγουστος 31, 2011

.. για μέρες, μέρες ατελείωτες, πήγαινα από το παράθυρο στην πόρτα και από την πόρτα στο παράθυρο χωρίς να μπορώ να σταματήσω.

Δεν ήταν η αγωνία, ήταν η ανία, μια χειροπιαστή ανία, ανία σωματική, που δεν μ’ άφηνε να κινηθώ ακόμη κι όταν μ’ εμπόδιζε να καθίσω.

Όλα ήταν οδυνηρά, γάγγραινα της ψυχής. Να μη με ξαναβρεί τέτοιο πράγμα. Τα δευτερόλεπτα μου φαίνονταν αιώνες.

Μοναδικό μου καταφύγιο ο ύπνος.

Όμως, αλίμονο, δεν μπορούσα να κοιμάμαι όλη μέρα! Κι όταν κοιμόμουν, ονειρευόμουν ότι βαριόμουν. Το αφεντικό είχε ενοχληθεί πολύ γιατί απουσίαζα από τη δουλειά με βεβαίωση γιατρού, αυτό που λέμε πιστοποιητικό ασθενείας. Ο γιατρός δεν μπορούσε να μου κάνει τίποτα, χρειάστηκε να μπω σε κλινική, να μου χορηγήσουν ισχυρά φάρμακα. Αφότου επέστρεψα στη δουλεία δεν ξαναπήγα σε νοσοκομείο.

H ανία είναι χειρότερη από την αγωνία: όταν αγωνιάς παύεις να βαριέσαι.

Έτσι λοιπόν πήγαινα από την ανία στην αγωνία, από την αγωνία στην ανία. Όχι, τώρα δεν αγωνιώ πια, όχι, δεν θα έπρεπε να αγωνιώ, αλλά νιώθω ότι η αγωνία παραμονεύει στο βάθος, καραδοκεί, με παρακολουθεί, με απειλεί ότι μπορεί να φουσκώσει, να με πλημμυρίσει, να με πνίξει ..

.

.

.

αποσπασμα απο το μυθιστορημα του Ε. Ιονεσκο ¨ Ο Μοναχικός ¨


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: