Το κρεββάτι & ο σκύλος

Posted in Προσωπικά by tatikami on Ιουνίου 5, 2012


ΣυντάΣΣω κάθε πρωί ΕΥάρμοστα το θάνατό Μου

,

,
τον στοιχειοθετώ

,

,

τον παρεμβάλλω σ’ όλους τους χώρους

,

,
τον εσωκλείω σε φακέλους

,

,

τον στρίβω τσιγάρο

,

,

τον πυροδοτώ.

,

,
Όλος αλκή ακονίζομαι
στο ξυραφάκι που διαρκεί και ΔΙΑρκεί .

_________________________________

ΘΑΝΑΤΟΣ  – Γ. Βαρβερης

Advertisements

5 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. adnoctum said, on Ιουνίου 5, 2012 at 7:17 μμ

  2. misstati said, on Ιουνίου 6, 2012 at 10:33 πμ

    O θάνατος,
    ως γεγονός αναπότρεπτο,
    για τον Ποιητη Γ. Βαρβέρη ,
    γίνεται στοιχείο σαρκασμού και ειρωνείας σ’ ένα παιχνίδι που φτάνει μέχρι την εξοικείωση
    ώστε το δίδυμο ζωή-θάνατος να δημιουργεί τις μαθηματικές σχέσεις :

    ζωή + θάνατος = 1

    ή ζωή + θάνατος = 0

    αλλά ποτέ ζωή + θάνατος = 2

    και κάτω από προϋποθέσεις ζωή + θάνατος = Αθανασία.

    __________________________________________________________________________
    xxx
    xx
    x

  3. adnoctum said, on Ιουνίου 6, 2012 at 4:38 μμ

    Η μνήμη
    η έχιδνα αυτή
    με τις ερμαφρόδιτες παχύσαρκες κόρες της
    τις Τέχνες – εφτά τον αριθμό.
    Η μνήμη μου στον αριστερό μου κρόταφο
    στο σιδερένιο τρίγωνο της στρογγυλής πλατείας
    πέντε φορές είναι πυρπολημένη.
    Βαθιά πολύ στα έγκατα στα βάθη
    κάτω από το χώμα
    κάτω από τη φωτιά
    τον αέρα, τη βροχή, σε κόκαλα αρχαιότητας
    είναι καλά κρυμμένη.
    Λέξεις ανάκατες
    ασφυκτιούν, σαλεύουνε
    χωρίς αίμα να πάρουν αίμα
    στο φώς θέλουν να βγούνε.
    Να βρουν θέλουνε
    την πρωταρχική τους Αρχή.
    Ο Λόγος είναι πράξη.
    Εγώ κατάφερα
    να μη με θυμάται, να μη με γνωρίζει
    να μη με γυρεύει.
    Να μη μ’ εξωθεί.
    Και το δεξί μου δάχτυλο
    αυτό που συνέχεια με δείχνει
    με σκαλίζει
    με καταγράφει με βρόμικο σπασμένο γυαλί
    πέντε φορές το έσφαξα
    πέντε ράμματα έμεινα.
    Πεντάλφα της Μαγείας.
    Δεν έχω Μνήμη, Αύρα, Ποίημα, Μουσική.
    Άγγελοι του Σκότους
    Προδότες του Φωτός την πύλη του Δάντη με
    υπόκωφη βοή μ’ ανοίγουνε
    ίσα ίσα μόλις λοξά περνάω.
    Χέρια που δεν τελειώνουνε κι όλο μακραίνουν
    βγαίνουνε σούρνοντας από τον αιώνιο σεισμό
    εκμαγείο στο πρόσωπό μου σφραγίζουνε το σημάδι
    του Κάιν, «Κι άλλους κι άλλους», ψιθυριστά
    ουρλιάζουνε, «φέρε μας εδώ να πληθύνουμε,
    κατέβασε κι άλλους» .
    Μνήμη του Δικαίου
    γύρισε για μια στιγμή
    μια λέξη μικρή ολομόναχη
    σαν εμένα είναι….

    Κατερίνα Γώγου, «Νόστος»

  4. adnoctum said, on Ιουνίου 6, 2012 at 4:42 μμ

    Προσπάθεια αναχαίτισης μιας φθίνουσας πορείας (από xxx σε x, όπως κάνουν οι διεθνείς τοκογλυφικοί «οίκοι αξιολόγησης»):

  5. misstati said, on Ιουνίου 8, 2012 at 3:47 μμ

    ¨¨ Για δεν πεθαίνει ο θάνατος; Γιατί με τριγυρνάει ο δαίμονας;
    Απ’ την πληγή γλίστρυσε μέσα μου και μ’ αναγκάζει να πω: πώς έτσι απάνθρωπα θά ‘ρθω να ξαναζήσω¨¨

    K.ΓωγοΥ.

    X
    X
    X


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: